राममाश्वासयानेतुलक्ष्मणेभ्रातृवत्सले ।
निक्षिप्यगुल्मान् स्वस्थानेतत्रागच्छद्विभीषणः ॥
rāmamāśvāsayānetulakṣmaṇebhrātṛvatsale |
nikṣipyagulmān svasthānetatrāgacchadvibhīṣaṇaḥ ||
युद्धकांड, सर्ग 84: विभीषण द्वारा छल का उद्घाटन
Vibhishana explains that the slain Sita was an illusion and that Indrajit must be stopped before his sacrifice at Nikumbhila.
विभीषण बताते हैं कि मारी गई सीता माया थी और इंद्रजीत को निकुंभिला में यज्ञ पूरा करने से पहले रोकना होगा।
राममाश्वासयानेतुलक्ष्मणेभ्रातृवत्सले ।
निक्षिप्यगुल्मान् स्वस्थानेतत्रागच्छद्विभीषणः ॥
rāmamāśvāsayānetulakṣmaṇebhrātṛvatsale |
nikṣipyagulmān svasthānetatrāgacchadvibhīṣaṇaḥ ||
नानाप्रहरणैर्वीरैश्चतुर्भिस्सचिवैर्वृतः ।
नीलाञ्जनचयाकारैर्मातङ्गैरिवयूथप ॥
nānāpraharaṇairvīraiścaturbhissacivairvṛtaḥ |
nīlāñjanacayākārairmātaṅgairivayūthapa ||
राघवं च महात्मानमिक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ।
ददर्शमोहमापन्नंलक्ष्मणस्याङ्गमाश्रितम् ॥
rāghavaṃ ca mahātmānamikṣvākukulanandanam |
dadarśamohamāpannaṃlakṣmaṇasyāṅgamāśritam ||
व्रीडितंशोकसन्तप्तंदृष्टवारामंविभीषणः ।
अन्तर्धुःखएनदीनात्माकिमेतदितिसोऽब्रवीत् ॥
vrīḍitaṃśokasantaptaṃdṛṣṭavārāmaṃvibhīṣaṇaḥ |
antardhuḥkhaenadīnātmākimetaditiso'bravīt ||
विभीषणमुखंदृष्टवासुग्रीवंतांश्चवानरान् ।
लक्ष्मणोवाचमन्दार्थमिदंबाष्पपरिप्लुतः ॥
vibhīṣaṇamukhaṃdṛṣṭavāsugrīvaṃtāṃścavānarān |
lakṣmaṇovācamandārthamidaṃbāṣpapariplutaḥ ||
हताइन्द्रजितासीताइतिश्रुत्वैवराघवः ।
हनूमद्वचनात्सौम्यततोमोहमुपागतः ॥
hatāindrajitāsītāitiśrutvaivarāghavaḥ |
hanūmadvacanātsaumyatatomohamupāgataḥ ||
कथयन्तंतुसौमित्रिंसन्निवार्यविभीषणः ।
पुष्कलार्थमिदंवाक्यंविसंज्ञंराममब्रवीत् ॥
kathayantaṃtusaumitriṃsannivāryavibhīṣaṇaḥ |
puṣkalārthamidaṃvākyaṃvisaṃjñaṃrāmamabravīt ||
मनुजेन्द्रार्थरूपेणयदुक्ततुहनूमता ।
तदयुक्तमहंमन्येसागरस्येवशोषणम् ॥
manujendrārtharūpeṇayaduktatuhanūmatā |
tadayuktamahaṃmanyesāgarasyevaśoṣaṇam ||
अभिप्रायंतुजानामिरावणस्यदुरात्मनः ।
सीतांप्रतिमहाबाहो न च घातंकरिष्यति ॥
abhiprāyaṃtujānāmirāvaṇasyadurātmanaḥ |
sītāṃpratimahābāho na ca ghātaṃkariṣyati ||
याच्यमानःसुबहुशोमयाहितचिकीर्षुणा ।
वैदेहीमुत्सृजस्वेति न च तत्कृतवान्वचः ॥
yācyamānaḥsubahuśomayāhitacikīrṣuṇā |
vaidehīmutsṛjasveti na ca tatkṛtavānvacaḥ ||
नैवसाम्ना न दानेन न भेदेनकुतोयुधा ।
साद्रष्टुमपिशक्येतनैवचान्येनकेनचित् ॥
naivasāmnā na dānena na bhedenakutoyudhā |
sādraṣṭumapiśakyetanaivacānyenakenacit ||
वानरान्मोहयित्वातुप्रतियातः स राक्षसः ।
मयामयींमहाबाहोतांविद्दिजनकात्मजाम् ॥
vānarānmohayitvātupratiyātaḥ sa rākṣasaḥ |
mayāmayīṃmahābāhotāṃviddijanakātmajām ||
चैत्यंनिकुम्भिलांनामप्राप्यहोमंकरिष्यति ।
हुतवानुपयातोहिदेवैरपिसवासवैः ।
दुराधर्षोभवत्येषसङ्ग्रामेरावणात्मजः ॥
caityaṃnikumbhilāṃnāmaprāpyahomaṃkariṣyati |
hutavānupayātohidevairapisavāsavaiḥ |
durādharṣobhavatyeṣasaṅgrāmerāvaṇātmajaḥ ||
तेनमोहयतानूनमेषामायाप्रयोजिता ।
विघ्नमन्विच्छतातत्रवानराणांपराक्रमे ॥
tenamohayatānūnameṣāmāyāprayojitā |
vighnamanvicchatātatravānarāṇāṃparākrame ||
ससैन्यास्तत्रगच्छामोयावत्तन्नसमाप्यते ।
त्यजेमंनरशार्दूलमिथ्यासन्तापगतम् ।
सीदतेहिबलंसर्वंदृष्टवात्वांशोककर्शितम् ॥
sasainyāstatragacchāmoyāvattannasamāpyate |
tyajemaṃnaraśārdūlamithyāsantāpagatam |
sīdatehibalaṃsarvaṃdṛṣṭavātvāṃśokakarśitam ||
इहत्वंस्वस्थहृदयस्तिष्ठसत्त्वसमुच्छ्रितः ।
लक्ष्मणंप्रेषयास्माभिस्सहसैन्यानुकर्षिभिः ॥
ihatvaṃsvasthahṛdayastiṣṭhasattvasamucchritaḥ |
lakṣmaṇaṃpreṣayāsmābhissahasainyānukarṣibhiḥ ||
एषतंनरशार्दूलोरावणिंनिशितैश्शरैः ।
त्याजयिष्यतितत्कर्मततोवध्योभविष्यति ॥
eṣataṃnaraśārdūlorāvaṇiṃniśitaiśśaraiḥ |
tyājayiṣyatitatkarmatatovadhyobhaviṣyati ||
तस्यैतेनिशितास्तीक्ष्णाःपत्रिपत्राङ्गवाजिनः ।
पतत्रिणइवासौम्याश्शराःपास्यन्तिशोणितम् ॥
tasyaiteniśitāstīkṣṇāḥpatripatrāṅgavājinaḥ |
patatriṇaivāsaumyāśśarāḥpāsyantiśoṇitam ||
सत्सन्दिशमहाबाहोलक्ष्मणंशुभलक्षणम् ।
राक्षसस्यविनाशायवज्रंवज्रधरोयथा ॥
satsandiśamahābāholakṣmaṇaṃśubhalakṣaṇam |
rākṣasasyavināśāyavajraṃvajradharoyathā ||
मनुजवरन कालविप्रकर्षोरिपुनिधनंप्रतियत्क्षामोऽद्यकर्तुम् ।
त्वमतिसृजरिपोर्वधायवाणीममररिपोर्मथनेयथामहेन्द्रः ॥
manujavarana kālaviprakarṣoripunidhanaṃpratiyatkṣāmo'dyakartum |
tvamatisṛjariporvadhāyavāṇīmamararipormathaneyathāmahendraḥ ||