The Story of Nimi

एष ते नृगशापस्य विस्तरो ऽभिहितो मया ।
यद्यस्ति श्रवणे श्रद्धा शृणुष्वेहापरां कथाम् ॥

eṣa te nṛgaśāpasya vistaro 'bhihito mayā |
yadyasti śravaṇe śraddhā śṛṇuṣvehāparāṃ kathām ||

एवमुक्तस्तु रामेण सौमित्रिः पुनरब्रवीत् ।
तृप्तिराश्चर्यभूतानां कथानां नास्ति मे नृप ॥

evamuktastu rāmeṇa saumitriḥ punarabravīt |
tṛptirāścaryabhūtānāṃ kathānāṃ nāsti me nṛpa ||

लक्ष्मणेनैवमुक्तस्तु राम इक्ष्वाकुनन्दनः ।
कथां परमधर्मिष्ठां व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥

lakṣmaṇenaivamuktastu rāma ikṣvākunandanaḥ |
kathāṃ paramadharmiṣṭhāṃ vyāhartumupacakrame ||

आसीद्राजा निमिर्नाम इक्ष्वाकूणां महात्मनाम् ।
पुत्रो द्वादशमो वीर्ये धर्मे च परिनिष्ठितः ॥

āsīdrājā nimirnāma ikṣvākūṇāṃ mahātmanām |
putro dvādaśamo vīrye dharme ca pariniṣṭhitaḥ ||

स राजा वीर्यसम्पन्नः पुरं देवपुरोपमम् ।
निवेशयामास तदा अभ्याशे गौतमस्य तु ॥

sa rājā vīryasampannaḥ puraṃ devapuropamam |
niveśayāmāsa tadā abhyāśe gautamasya tu ||

पुरस्य सुकृतं नाम वैजयन्तमिति श्रुतम् ।
निवेशं यत्र राजर्षिर्निमिश्चक्रे महायशाः ॥

purasya sukṛtaṃ nāma vaijayantamiti śrutam |
niveśaṃ yatra rājarṣirnimiścakre mahāyaśāḥ ||

तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना निवेश्य सुमहापुरम् ।
यजेयं दीर्घसत्रेण पितुः प्रह्लादयन्मनः ॥

tasya buddhiḥ samutpannā niveśya sumahāpuram |
yajeyaṃ dīrghasatreṇa pituḥ prahlādayanmanaḥ ||

ततः पितरमामन्त्र्य इक्ष्वाकुं हि मनोः सुतम् ।
वसिष्ठं वरयामास पूर्वं ब्रह्मर्षिसत्तमम् ॥

tataḥ pitaramāmantrya ikṣvākuṃ hi manoḥ sutam |
vasiṣṭhaṃ varayāmāsa pūrvaṃ brahmarṣisattamam ||

अनन्तरं स राजर्षिर्निमिरिक्ष्वाकुनन्दनः ।
अत्रिमङ्गिरसं चैव भृगुं चैव तपोधनम् ॥

anantaraṃ sa rājarṣirnimirikṣvākunandanaḥ |
atrimaṅgirasaṃ caiva bhṛguṃ caiva tapodhanam ||

तमुवाच वसिष्ठस्तु निमिं राजर्षिसत्तमम् ।
वृतो ऽहं पूर्वमिन्द्रेण अन्तरं प्रतिपालय ॥

tamuvāca vasiṣṭhastu nimiṃ rājarṣisattamam |
vṛto 'haṃ pūrvamindreṇa antaraṃ pratipālaya ||

अनन्तरं महाविप्रो गौतमः प्रत्यपूरयत् ।
वसिष्ठो ऽपि महातेजा इन्द्रयज्ञमथाकरोत् ॥

anantaraṃ mahāvipro gautamaḥ pratyapūrayat |
vasiṣṭho 'pi mahātejā indrayajñamathākarot ||

निमिस्तु राजा विप्रांस्तान्समानीय नराधिपः ।
अयजद्धिमवत्पार्श्वे स्वपुरस्य समीपतः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि राजा दीक्षामुपागमत् ॥

nimistu rājā viprāṃstānsamānīya narādhipaḥ |
ayajaddhimavatpārśve svapurasya samīpataḥ |
pañcavarṣasahasrāṇi rājā dīkṣāmupāgamat ||

इन्द्रयज्ञावसाने तु वसिष्ठो भगवनृषिः ।
सकाशमागतो राज्ञो हौत्रं कर्तुमनिन्दितः ॥

indrayajñāvasāne tu vasiṣṭho bhagavanṛṣiḥ |
sakāśamāgato rājño hautraṃ kartumaninditaḥ ||

तदन्तरमथापश्यद्गौतमेनाभिपूरितम् ।
कोपेन महताविष्टो वसिष्ठो ब्रह्मणः सुतः ॥

tadantaramathāpaśyadgautamenābhipūritam |
kopena mahatāviṣṭo vasiṣṭho brahmaṇaḥ sutaḥ ||

स राज्ञो दर्शनाकाङ्क्षी मुहूर्तं समुपाविशत् ।
तस्मिन्नहनि राजर्षिर्निद्रया ऽपहृतो भृशम् ॥

sa rājño darśanākāṅkṣī muhūrtaṃ samupāviśat |
tasminnahani rājarṣirnidrayā 'pahṛto bhṛśam ||

ततो मन्युर्वसिष्ठस्य प्रादुरासीन्महात्मनः ।
अदर्शनेन राजर्षेर्व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥

tato manyurvasiṣṭhasya prādurāsīnmahātmanaḥ |
adarśanena rājarṣervyāhartumupacakrame ||

यस्मात्त्वमन्यं वृतवान्मामवज्ञाय पार्थिव ।
चेतनेन विनाभूतो देहस्तव भविष्यति ॥

yasmāttvamanyaṃ vṛtavānmāmavajñāya pārthiva |
cetanena vinābhūto dehastava bhaviṣyati ||

ततः प्रबुद्धो राजर्षिः श्रुत्वा शापमुदाहृतम् ।
ब्रह्मयोनिमथोवाच संरम्भात् क्रोधमूर्च्छितः ॥

tataḥ prabuddho rājarṣiḥ śrutvā śāpamudāhṛtam |
brahmayonimathovāca saṃrambhāt krodhamūrcchitaḥ ||

अजानतः शयानस्य क्रोधेन कलुषीकृतः ।
मुक्तवान्मयि शापाग्निं यमदण्डमिवापरम् ॥

ajānataḥ śayānasya krodhena kaluṣīkṛtaḥ |
muktavānmayi śāpāgniṃ yamadaṇḍamivāparam ||

तस्मात्तवापि ब्रह्मर्षे चेतनेन विना कृतः ।
देहः सुरुचिरप्रख्यो भविष्यति न संशयः ॥

tasmāttavāpi brahmarṣe cetanena vinā kṛtaḥ |
dehaḥ suruciraprakhyo bhaviṣyati na saṃśayaḥ ||

इति रोषवशादुभौ तदानीमन्योन्यं शपितौ नृपद्विजेन्द्रौ ।
सहसैव बभूवतुर्विदेहौ तत्तुल्याधिगतप्रभाववन्तौ ॥

iti roṣavaśādubhau tadānīmanyonyaṃ śapitau nṛpadvijendrau |
sahasaiva babhūvaturvidehau tattulyādhigataprabhāvavantau ||